Beleeft het socialisme zijn laatste uren?
“Er hangt een bedreiging boven Europa, de bedreiging van een langzaam uiteenvallend socialisme”. Zo begint het artikel op de voorpagina van de International Herald Tribune. Vlak na de “schrobbering” die de Duitse socialistische partij SPD bij de parlementsverkiezingen van eind september heeft gekregen, stelt dit Amerikaanse dagblad zich opnieuw de vraag of Europees links nog wel bestaat. “Daar waar links de scepter zwaait, zoals in Spanje of in Groot-Brittannië, ligt het onder vuur. En daar waar het oppositie voert, zoals in Frankrijk, Italië en nu ook in Duitsland, is het verdeeld en futloos.” Dit is des te ironisch aangezien de wereld “een van de grootste uitdagingen voor het kapitalisme sinds 75 jaar doormaakt, die gepaard gaat met het ineenstorten van het financiële systeem”. De redenen die de International Herald Tribune noemt voor deze neergang hebben te maken met het feit dat centrumrechts zich het sociaal-democratische gedachtengoed eigen heeft gemaakt: “gulle sociale bijstand, een publiek zorgstelsel, scherpe maatregelen tegen CO2-uitstoot, en de overdracht van een deel van de soevereiniteit aan de Europese Unie”. De krant citeert Tony Juft van het Remarque Institute in New York: “Ik denk niet dat het socialisme een toekomst heeft in Europa. En aangezien dat een integraal deel uitmaakt van de Europese democratische consensus, is dat slecht nieuws”.
Door de crisis en de hoge werkloosheid zien jonge Litouwers zich genoodzaakt hetzelfde te doen als hun grootouders vroeger: ze emigreren. Met tienduizenden tegelijk verlaten ze hun land, op zoek naar een beter leven. Vooral de Britse eilanden en Scandinavië zijn in trek, schrijft weekblad Veidas. 
Het overleg van de eurogroep heeft er niet toe geleid Athene uit de gevarenzone van een eventueel faillissement te halen. Deels is Athene hier zelf verantwoordelijk voor, maar ook de EU heeft er aan bijgedragen dat het Griekse probleem is uitgemond in een explosieve chaos. 
Twee kampen, twee stellingen, twee visies: achttien jaar na de massamoord op achthonderdduizend Tutsi’s in Rwanda is de rol van Frankrijk nog steeds voer voor felle discussies die steeds opnieuw worden opgerakeld zodra nieuwe gerechtelijke onderzoeken worden gepubliceerd.