Brief verdeelt Polen en Litouwen
De Gazeta Wyborcza bericht over een “Pools-Litouws handgemeen in Brussel”. Tien Poolse leden van het Europees Parlement blijken een open brief te hebben gestuurd aan parlementsvoorzitter Jerzy Buzek waarin ze aandacht vragen voor de “bescherming van de Poolse minderheid in Litouwen.” Het initiatief van het schrijven zou volgens de krant genomen zijn door Waldemar Tomaszewiski, een Litouwse Pool en voormalig presidentskandidaat. De tien ondertekenaars van de brief stellen dat “de Poolse minderheid had verwacht dat, na de aansluiting bij de EU, Litouwen de rechten van de etnische minderheden zou respecteren en uitbreiden. Dat blijkt echter niet het geval te zijn.” Audronius Ažubalis, hoofd van de commissie Buitenlandse Zaken van het Litouwse parlement, heeft dit beleid afgekeurd. Volgens hem werkt het etnische conflicten in de hand en werkt het de integratie van de Poolse minderheid in het land (zeven procent van de bevolking) tegen.
Er is vooral veel discussie over het recht op tweetalige plaats- en straatnamen, Poolse spelling op identiteitskaarten en paspoorten, subsidie voor Poolse scholen en het terugkeerrecht voor de Litouwse Polen in huizen die waren onteigend. “We hebben een ingewikkelde geschiedenis. Pas sinds kort hebben we onze onafhankelijkheid weer terug. Als we akkoord gaan met Poolse namen voor onze plaatsen, hoe kunnen we dan Cyrillische plaatsnamen weigeren?”, vraagt Vytautas Landsbergis, de eerst post-Sovjetpresident van het land, zich af. Volgens hem heeft de machtige buurman Rusland er alle belang bij de Polen en Litouwers tegen elkaar op te zetten. Overigens is er nog een kwestie die de bilaterale relatie tussen de twee landen niet ten goede komt: de bezetting van hoofdstad Vilnius door de Polen in 1920.
Door de crisis en de hoge werkloosheid zien jonge Litouwers zich genoodzaakt hetzelfde te doen als hun grootouders vroeger: ze emigreren. Met tienduizenden tegelijk verlaten ze hun land, op zoek naar een beter leven. Vooral de Britse eilanden en Scandinavië zijn in trek, schrijft weekblad Veidas. 
Het overleg van de eurogroep heeft er niet toe geleid Athene uit de gevarenzone van een eventueel faillissement te halen. Deels is Athene hier zelf verantwoordelijk voor, maar ook de EU heeft er aan bijgedragen dat het Griekse probleem is uitgemond in een explosieve chaos. 
Twee kampen, twee stellingen, twee visies: achttien jaar na de massamoord op achthonderdduizend Tutsi’s in Rwanda is de rol van Frankrijk nog steeds voer voor felle discussies die steeds opnieuw worden opgerakeld zodra nieuwe gerechtelijke onderzoeken worden gepubliceerd.