Koud drie maanden na de klimaatconferentie in Kopenhagen (COP15), slijpt Europa haar messen om ten strijde te trekken tegen de opwarming van de aarde. Afgelopen 10 september heeft de Commissie haar voorstellen gepresenteerd waarbij Noord en Zuid aangespoord worden om samen de planeet te redden. Diezelfde dag kondigde de Franse president Nicolas Sarkozy aan dat Frankrijk een ‘koolstoftax’ wil invoeren, van 17 euro op elke ton uitgestoten CO2.
”De situatie is te ernstig om te negeren”, legde de Franse president uit, en noemde deze maatregel ”historisch”. Maar in plaats van zich te concentreren op concrete effecten van zo’n belasting op de uitstoot, draaide het debat om de gevolgen voor de portemonnee van de belastingbetaler. Jammer, want, zoals het Duitse dagblad Süddeutsche Zeitung het terecht stelt: ”het gaat om een echte koolstofbelasting”. Het is een Frans debat gebleven terwijl het Europees zou moeten zijn. En in Brussel zijn de voorstellen van de Commissie, bij gebrek aan draagvlak onder de politieke leiders, voorlopig niet meer dan technocratische luchtballonnen gebleven.
Angela Merkel, Gordon Brown en Nicolas Sarkozy hebben een gezamelijke brief ondertekend om, tijdens de volgende top van de G20, het Europese standpunt inzake de bankiersbonussen alvast richting te geven. De volgende Europese Raad, in oktober, zou de gelegenheid moeten zijn voor deze drie leiders, hun collega’s in de andere G20-landen en voorzitter Zweden om op een net zo concrete wijze tot actie over te gaan wat het milieu betreft. Europa zou op die manier niet alleen met ideeën naar Kopenhagen gaan, maar ook met een polieke wil waar de burgers zich mee kunnen identificeren.
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.