Sommige bronnen beweren dat de stemmen tot in de wandelgangen te horen waren. Tijdens de Europese Raad van 16 september hebben Nicolas Sarkozy en José Manuel Barroso een “stevige discussie” gevoerd over het Franse uitzettingsbeleid van de Roma en over de bedreiging van commissaris van Justitie en Mensenrechten, Viviane Reding, dat Frankrijk zal worden aangeklaagd bij het Europese Hof van Justitie.
De Franse president, die al op 9 september door het Europese parlement tot de orde was geroepen, heeft ervoor gekozen om de confrontatie te zoeken met de Europese instituties. Door zich openlijk af te vragen of de Europese afgevaardigden wel het recht hadden zich over Romakwestie te uiten, door Luxemburg aan te vallen, het land van herkomst van Viviane Reding en door de weigering de Commissie zijn rol van waakhond van de verdragen te laten spelen, hebben de Franse autoriteiten de Unie een extra dreun gegeven. Eentje die ze nu net niet kon gebruiken.
Afgelopen lente was het Duitsland dat eigen voorwaarden verbond aan de financiële hulp voor Griekenland waardoor er grote twijfels kwamen over de duurzaamheid van de euro. Deze herfst was het Frankrijk dat deed alsof leden zich kunnen onttrekken aan de regels en kunnen handelen zonder rekening te houden met de wetten en waarden van de 27 lidstaten en de gemeenschappelijke instituties.
Bijna een jaar na de ratificatie van het Verdrag van Lissabon, dat de start van een nieuw tijdperk voor de EU moest betekenen, gedragen de landen, die er alles aan hebben gedaan dat het verdrag kon worden aangenomen, soms zelfs tegen de zin van de burgers, zich alsof de EU niet meer het politiek en juridisch kader is waarin de wederopstanding van het continent na de Tweede Wereldoorlog heeft plaatsgevonden.
Naar aanleiding van de vergadering tijdens de Europese top, waarin het Romavraagstuk een hevige en onnodige crisis veroorzaakte die alles overstemde, werd een persbericht uitgebracht waarin wordt gesproken over de Europese diplomatie, de strategische partnerschappen die in werking zijn gesteld en het economische beleid. Onderwerpen waar de staatshoofden en regeringen zonder twijfel te weinig tijd voor hebben om ze goed te kunnen bestuderen. Voorlopig zitten we nog wel even in het tijdperk van nationaal egoïsme.
Eric Maurice
De leider van het linkse verbond Syriza is de nieuwe hoop van de Griekse politiek. Met zijn koers die zich houdt tussen pragmatisme en klassenstrijd-retoriek maakt hij Berlijn onzeker, en bepaald niet alleen de voorstanders van het bezuinigingsbeleid van Angela Merkel. 
De economische problemen van Europa hebben ons ertoe gedwongen de geheimzinnige Olympische wereld van de mondiale financiële sector te doorgronden. Maar is het nu, terwijl we zo graag de werking van markten en obligaties willen begrijpen, zelfs voor de financiële deskundigen niet eens meer duidelijk wat er precies aan de hand is? 
Azerbeidzjan organiseert dit jaar het populaire liedjesfestijn Eurovisiesongfestival. Omdat het land niet bepaald een modeldemocratie is, klinkt er kritiek vanuit Europa. Net als vele anderen hekelt een Estse journalist de slappe houding jegens het regime in Bakoe.