Hoe kan een land dat ongeveer 3 procent van het Europese bruto product beslaat de hele Europese Unie én de euro meeslepen in een crisis waarvan het einde nog niet in zicht is? Hoe kan een land dat zichzelf in 2004 trakteerde met de Olympische Spelen en waar de bevolking leefde op het ritme van de meest trendy gadgets zich nu bevinden in een bijna-faillissement. Een vrijwel totaal bankroet dat sociale offers eist die Europa sinds de Tweede Oorlog niet meer heeft gekend? De verwarring en bezorgdheid die de Griekse crisis sinds eind 2009 veroorzaakt lijkt verre van bezworen.

De Griekse crisis, een van de ergste in de geschiedenis van de Europese Unie, brengt een serie problemen naar boven waarop de Europese leiders geen gezamenlijke oplossing lijken te hebben. Hierdoor is het Europese bouwwerk opnieuw ter discussie gesteld en daarmee ook de monetaire unie, het ontbreken van een politieke unie evenals die van een duidelijk steunmechanisme van de lidstaten.

Het is tevens het Europese project dat betekenis verliest. Sommige Europeanen zien niet in waarom zij voor de ander zouden moeten betalen. Politieke partijen denken dat euroscepsis hun electoraat ten goede komt. Het is ook het sociale continentale model, gebaseerd op een min of meer goed ontwikkelde verzorgingsstaat, dat door deze crisis een radicale verandering dreigt te ondergaan. De rigoureuze bezuinigingen die Griekenland moet bewerkstelligen zouden namelijk als anti-crisisvoorbeeld kunnen dienen voor andere landen.

Maar degenen die het meest getroffen worden zijn natuurlijk de Grieken zelf. Zij moesten van de een op de andere dag leren leven met minder zonder dat daar goede toekomstperspectieven tegenover stonden. Zij zagen hoe hun regering bedrijven en stukken grond moest verkopen om de staatsschuld te financieren. Hun verhouding met de Staat, die vroeger vaak met omkoping bekocht kon worden, veranderde. Het is vooral de schok voor een land en zijn inwoners die de boventoon voert in de reportages en analyses die in dit dossier te vinden zijn.