In ieder land wordt op eigen wijze begroet. Mark Dingemanse schrijft er een proefschrift over. Hij bestudeerde de voorwaarden en functies van begroetingen volgens de Italiaanse hoogleraar Alessandro Duranti.

Dingemanse vertelt dat “het moment waarop je bepaalt of je wel of niet gaat zoenen, in Nederland afhangt van de relatie die je tot iemand hebt". Nederlanders houden er blijkbaar niet van om wildvreemden te zoenen. Vandaar dat zij Zuid-Europeanen vaak als “klef” beschouwen omdat zij juist de gewoonten hebben elkaar te zoenen.

Monica Ruiter deed voor NRC Handelsblad 'onderzoek' in de Frederik Hendrikstraat in Amsterdam. Zij sprak met verschillende mensen waaronder een aantal Europeanen.

Poolse ober: “In Polen wordt helemaal niet gezoend. Daar wordt tijdens een begroeting ook niet gevraagd hoe het gaat want in Polen neemt iedereen die vraag en het antwoord veel te serieus en gaat dan heel hard klagen.”

Deense kunstenares: “Denen knuffelen elkaar alleen als ze elkaar heel goed kennen. Knuffel is een Deense versie van het Nederlandse zoenen.”

Engelse interieurontwerper: “In Engeland zoent alleen de hogere klasse netjes twee keer. Anders roept dat verwarring op, in plaats van sociale cohesie. Je moet er ook niet te lang over moeten nadenken.”

Griekse traiteur: "In Griekse dorpen zijn mensen warme begroeters. Als je in Kreta vroeger lang was weggeweest, werd je verwelkomd met geweerschoten. Nu is het verboden, maar de politie staat het oogluikend toe”

Italiaanse masseuse: "In Italië is het onbeleefd als je iemand die naast je staat en meeneemt niet aan anderen voorstelt. Je moet toch erkennen dat zo iemand aanwezig is in de ruimte.”

Volgens Dingemanse “markeren begroetingen het begin en het eind van een sociale situatie. Daarom is het ook belangrijk dat begroetingen eenvoudig en herkenbaar zijn”. Maar dan moet je dus wel weten wat de gewoontes in verschillende landen zijn, anders kun je jezelf ontzettend voor schut zetten, of – nog erger – de ander intimideren.

Neem bijvoorbeeld het 'noord-zuid-duo' Merkel en Sarkozy. Een aantal jaar geleden gaf Merkel al aan dat ze het niet prettig vindt als Sarkozy haar aanraakt tijdens officiële bijeenkomsten. Ze omschreef Sarkozy’s handtastelijkheid als "overdreven vriendelijkheid".

Half januari publiceerde the New York Times een artikel over "Europe's odd couple" dat auteur Steven Erlanger beschreef als "Laurel en Hardy, verschillend, maar complementair". Een stel dat elkaar niet uit kan staan, maar, "for the sake of the kids", wel door één deur moet.

Als je de foto’s van de afgelopen weken bekijkt waarop Sarkozy en Merkel te zien zijn tijdens de verschillende ontmoetingen die volgden na hun voorstel van een concurrentiepact om de economische crisis te beteugelen, kun je je afvragen of Sarkozy haar verzoek wel ter harte heeft genomen. 

Maar ach, ze gaven allebei al aan dat de multiculturele samenleving "volledig was mislukt" en wellicht is Merkel ondertussen gewend geraakt aan het kleverige gedrag van Sarkozy, het duo lijkt immer sterker dan ooit tevoren.