José Ignacio Torreblanca
José Ignacio Torreblanca is gespecialiseerd in Europese aangelegenheden en docent politicologie aan de UNED, de Nationale Universiteit voor Onderwijs op Afstand (in Spanje). Ook houdt hij een blog bij met discussies en analyses over Europese onderwerpen en schrijft hij regelmatig voor het Spaanse dagblad El País. Tevens is hij directeur van de Spaanse afdeling van de Europese Raad voor Internationale Betrekkingen.
Laatste update: 29 Juni 2009
Begrotingsdiscipline, bezuinigingen... er klinkt steeds meer kritiek over deze remedie die de crisis in de eurozone te lijf moet gaan. Helaas staan de kiezers buiten spel: zij die verantwoordelijk zijn voor dit falende beleid, zijn niet-gekozen politici zoals Europees Commissaris Economische en Monetaire Zaken, Olli Rehn.
De jongste cijfers van de Eurobarometer laten duidelijk zien wat ook al uit de diverse verkiezingsuitslagen naar voren kwam: nu de Europeanen zwaar getroffen worden door de crisis, hebben zij geen vertrouwen meer in de EU. Nadat wij eerst de euro hebben gered, moeten wij nu de legitimiteit van de EU redden, en wel vóór de verkiezingen van 2014. 
2012 werd aangekondigd als een extreem gevaarlijk jaar voor de eurozone en de hele EU. Maar de voorspellingen zijn niet uitgekomen. Vooral omdat Angela water bij de wijn heeft gedaan waardoor Mario Draghi, de president van de ECB, kon ingrijpen. In 2013 moeten de Europeanen wel op hun hoede blijven. 
Dat de EU de Nobelprijs voor de Vrede heeft gekregen, verbaast velen. Maar volgens politicoloog José Ignacio Torreblanca is de prijs terecht: de EU is een geslaagd voorbeeld van grenzenvervaging op basis van recht, democratie en respect voor identiteiten. 
De economische zorgen waaronder Griekenland, Spanje en Italië gebukt gaan, en de complexiteit van het Duitse besluitvormingsproces zijn lange tijd de belangrijkste onderwerpen van gesprek geweest. Maar één land blijft van cruciaal belang voor Europa's toekomst en kan het debat over Europa laten opleven: het Frankrijk van François Hollande. 
Door de economische crisis en de bankencrisis is Spanje in een noodsituatie terechtgekomen. De problemen van dit land en die van Europa kennen echter dezelfde oorzaak: het op de voorgrond stellen van nationale belangen. De oplossing ligt in het met politieke daadkracht vernieuwen van de instellingen. 
Door de opgelaaide politieke crisis in Athene doemt de dreiging van een euro-exit weer op. Nu Spanje door de economische neergang ontzettend verzwakt is, baart een dergelijk scenario des te meer zorgen. De gevolgen zullen niet alleen op economisch, maar ook op geopolitiek vlak hun uitwerking hebben. 
De Deutsche Bundesbank en de regering van Angela Merkel blijven stug doorgaan met het bezuinigingsbeleid dat zij Europa al twee jaar opleggen, ondanks de schadelijke gevolgen voor de maatschappij en politiek. Het is nu echt de hoogste tijd om hen een halt toe te roepen, meent de Spaanse politicoloog José Ignacio Torreblanca. 
De Amerikanen geloven in de god van de oorlog, terwijl de Europeanen zich laten leiden door de godin van de liefde, beweerde de Amerikaan Robert Kagan in 2002. Maar tien jaar later, na Irak en Afghanistan en na de Europese crisis, is deze controversiële stelling op losse schroeven komen te staan. 
Het rampzalige jaar 2011 ligt nu achter ons, maar het kan altijd nog erger, waarschuwt de Spaanse politicoloog José Ignacio Torreblanca. De crisis zou de 27 lidstaten namelijk wel eens kunnen dwingen om te kiezen tussen Griekenland en Groot-Brittannië. En wederom zal die beslissing in Berlijn genomen worden.
Het ziet ernaar uit dat de rechtse Parti Popular van Mariano Rajoy de Spaanse parlementsverkiezingen zal winnen op 20 november. Maar Spanje is niet alleen: zolang Duitsland zijn verantwoordelijkheden niet neemt op Europees niveau, zal de nieuwe regering machteloos staan ten aanzien van de crisis. 
Na de demonstraties in Griekenland en de protestacties van de indignados in Spanje is met de actiebeweging Occupy Wall Street de volkswoede overgeslagen naar de VS. De democratie, of deze nu direct of representatief is, moet een strijd op leven en dood voeren om een ideaal te blijven. Dat schrijft José Ignacio Torreblanca. 
In tegenstelling tot de Europese Unie, die zich in een diep economisch en politiek dal bevindt, blaakt Turkije, met zijn snel groeiende economie, van zelfvertrouwen. Op 12 juni gaat het land naar de stembus. Een opkomende wereldmacht die door de nieuwe democratieën in het Midden-Oosten als voorbeeld wordt gezien, in tegenstelling tot de Europese Unie, die niet in staat lijkt het land binnenboord te houden. 
Terwijl de Libische crisis zich afspeelt aan de poorten van Europa, laat de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken zich helemaal niet zien op het strijdtoneel. Het is de vraag of deze functie nog zin heeft, schrijft een analist in El País. 
Bij internationale crises formuleren grote mogendheden meestal een duidelijke diplomatieke doctrine, gebaseerd op eigen belangen. Volgens de Spaanse columnist José Ignacio Torreblanca is het tijd dat Europa zijn doctrine ten opzichte van de Arabische revolutie presenteert. 
Tegen de onderdrukking in Tunesië zou de EU dezelfde politiek van ‘intelligente sancties’ moeten voeren zoals die in 2006 het Wit-Russische regime van Alexandr Loekasjenko deels hebben doen buigen, meent analist José Ignacio Torreblanca. 
De zes maanden dat de Spaanse regering leiding gaf aan de Europese Unie, vormden een ware beproeving. Het optreden van de regering werd belemmerd door de economische crisis, de invoering van het Verdrag van Lissabon en het ontbreken van een strategische visie binnen de EU. Dit markeert de teloorgang van het roulerend voorzitterschap. 
Kan het plan voor de oprichting van een Europese Dienst voor Extern Optreden (EEAS), dat onlangs door Catherine Ashton werd gepresenteerd, van Europa de internationale macht maken die het zelf ambieert te zijn? Gezien de grote omvang van dit orgaan, de institutionele machtsstrijd en de terughoudendheid van de lidstaten om hun privileges over te dragen, is dat is nog maar zeer de vraag.
Ieder Europees voorzitterschap, dat altijd tot in de puntjes wordt uitgestippeld, krijgt vroeg of laat te maken met een crisis uit onverwachte hoek waardoor zijn reactievermogen op de proef wordt gesteld en de prioriteiten bijgesteld moeten worden. Haïti is de eerste test voor het correct functioneren van de nieuwe instellingen van het buitenlands beleid van de Europese Unie. 
Tijdens de top in Kopenhagen was de soevereiniteit van de verschillende landen het belangrijkste obstakel om tot een klimaatakkoord te komen. De oplossing, verzekert politicoloog José Ignacio Torreblance, is om de EU op twee gebieden te volgen : technologieën en instellingen. 
De voorzitter van de Commissie is na handige manoeuvres herkozen. Nu moet hij bewijzen dat hij een visie heeft. Interne cohesie, uitbreiding en een beleid voor buurlanden moeten de pijlers zijn waar zijn handelen op moet berusten, meent de Spaanse politicoloog José Ignacio Torreblanca. 
Sinds het begin van de crisis, negeren de nationale regringen de aanbevelingen van Brussel en gaan ze voorbij aan het economisch EU-beleid. Desondanks hebben de EU en de eenheidsmunt een aantal lidstaten van de economische afgrond gered. Voor El País zou het beter zijn voor Europa als de regeringen minder op zichzelf gericht te werk zouden gaan.