Philippe Ricard
Philippe Ricard is de correspondent van Le Monde in Brussel.
Bron en auteurs
By Philippe Ricard
-
Europese Raad
Verzet tegen bezuinigingen neemt overhand toe
1 maart 201246Le Monde Parijs -
Schuldencrisis
De volgende plannen om de euro te redden
23 Juni 20112Le Monde Parijs -
Instellingen
Ashton, barones van de narratieve macht
28 januari 20112Le Monde Parijs -
10 Juni 20101Le Monde Parijs
-
Instellingen
De warboel van het Europese leiderschap
28 januari 20101Le Monde Parijs -
Europees parlement
Het poldermodel van het Europees Parlement
28 Mei 20091Le Monde Parijs
Terwijl de Europese Raad zich opmaakt om morgen – vrijdag 2 maart – het begrotingspact te ondertekenen, tekent een twaalftal landen onder aanvoering van Italië protest aan tegen het bezuinigingsbeleid van het koppel ‘Merkozy’. Om de recessie die overal in Europa op de loer ligt tegen te gaan, breken zij een lans voor een beleid waarin de groei gestimuleerd wordt. 
Op het moment dat de euro opnieuw kopje onder dreigt te gaan, komen in Brussel de staatshoofden van de 27 lidstaten bijeen. Tijdens de Europese top zal er alles aan gedaan worden om een constructie te bedenken die de EU moet beschermen tegen nog meer ellende die haar voortbestaan bedreigt. 
Zij moest de stem van Europa op het internationale toneel worden, de hoogste diplomaat van een Europese Unie vol ambities in de rest van de wereld. In plaats daarvan is Catherine Ashton echter onhoorbaar, vrijwel onzichtbaar en heeft zij het vertrouwen van de meeste lidstaten al verloren. 
De Commissie wil genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) makkelijker toelaten tot de EU, en in ruil daarvoor de lidstaten meer autonomie geven om ze op hun grondgebied te verbieden. Het lijkt een mooi compromis, maar sommige lidstaten en milieuorganisaties zetten hier hun vraagtekens bij. 
Een afwezige Catherine Ashton, een onzichtbare Herman van Rompuy, José Manuel Barroso die vecht voor zijn privileges en een nieuwe tijdelijke voorzitter die zijn bestaansrecht verdedigt: de nieuwe instellingen die de Unie volgens het Verdrag van Lissabon eenvoudiger moesten maken, komen maar moeilijk van de grond.
Het functioneren van het Europese Parlement gaat gepaard met het zoeken naar compromissen. Om een gewichtige gesprekspartner te zijn van de Commissie en de Raad, doen de Europarlementariërs hun best om al voor de stemmingen tot een accoord te komen, waardoor de traditionele scheidingslijnen vervagen.