Tijdens het overleg met het IMF hebben de eurolanden beloofd "al het noodzakelijke" te doen om de eurozone van de ondergang te redden. Toch, merkt auteur en Nobelprijswinnaar economie Paul Krugman op, lijken ze er tot op heden alles aan te doen om de eenheidsmunt te gronde te richten.

Is het mogelijk om zowel doodsbang als verveeld te zijn? Dat is hoe ik me voel over de onderhandelingen die momenteel gevoerd worden over een oplossing voor de economische crisis in Europa. En ik vermoed dat andere waarnemers dit gevoel delen. Aan de ene kant is Europa's situatie heel erg angstaanjagend: de speculatieve aanval die er momenteel plaatsvindt op de landen die een derde van de economie uit het eurogebied voor hun rekening nemen, bedreigt zelfs het bestaan van de eenheidsmunt. Het instorten van de euro zou zeer schadelijk voor de rest van de wereld kunnen zijn. Aan de andere kant lijken de Europese beleidsmakers meer van hetzelfde te willen doen. Ze zullen waarschijnlijk wel weer een manier vinden om probleemlanden meer krediet te kunnen geven, zodat het dreigende gevaar al dan niet afgewend kan worden. Maar ze lijken een cruciaal feit niet te willen erkennen, namelijk dat zonder een meer expansiegericht fiscaal en monetair beleid in de sterkere Europese economieën, al hun reddingspogingen zullen mislukken.[…]

Dus wat moet er nu gebeuren? Europa's antwoord [op de economische en fiscale crisis en het instorten van het beleggersvertrouwen in de obligaties van de periferielanden] was het eisen dat hun probleemdebiteuren harde fiscale maatregelen zouden nemen, en uitzonderlijk diep moesten snijden in de publieke uitgaven, terwijl ze ondertussen een stoplapfinanciering boden om het vertrouwen van de private beleggers weer op te krikken. Maar werkt die strategie? […] Lees meer op de website van de New York Times (in het Engels).