De beurzen gaan weer onderuit, nu iedereen zich realiseert dat de Griekse regering haar schuld niet kan verkleinen zoals ze beloofd had. In Athene begint nu een gevoel van machteloosheid te overheersen, zoals ook blijkt uit dit hoofdartikel van To Ethnos.

De Europeanen geloven niet dat de Grieken gered willen worden. Alle lichten staan op rood terwijl structurele hervormingen worden uitgesteld. En waarover kun je nog onderhandelen zonder geloofwaardigheid? Voor iedereen die de Griekse economie een beetje kent, mag het helder zijn dat de doelstellingen van het bezuinigingsplan, en vooral de maatregelen die in 2011 werden aangekondigd, zeer ambitieus, zoniet onuitvoerbaar waren.

Dat is niet alleen vanwege de 'politieke terughoudendheid', die nochtans reëel is en waar niemand omheen kan, maar ook vanwege de onredelijke termijnen. En daar moet de kwaliteit van het politieke en administratieve personeel van het land en van het juridische en rechtssysteem nog bij worden opgeteld.

De drie-eenheid IMF-EU-ECB en de regering hebben de grote fout begaan te ambitieuze doelen te stellen – ondanks de bedenkingen over de 'opbrengsten' en de manier waarop een en ander moest worden uitgevoerd. Hoewel ze met hun rug tegen de muur stonden, ontving de regering de IMF-EU-ECB-experts [vorige week, een voortijdig afgebroken bezoek, red.] terwijl die de markten overspoelden met onuitvoerbare vooruitzichten die er, in combinatie met uitspraken als "moeizaam" en "kostbaar", toe leidden dat het tegenovergestelde resultaat werd bereikt van wat er gewenst was. En zelfs al zijn er veel dingen wel volbracht, dan nog kampt Griekenland overal ter wereld met het beeld van een land dat niets doet.

En dat is dan nog de gunstige kant. Want veel Europese leiders, bankiers en technocraten hebben het begrepen en laken de 'te grote druk' die er op Griekenland wordt gezet en die leidt tot negatieve resultaten.

Wanbeheer in publieke sector duurt voort

Van de andere kant is het een drama. De regering praat onophoudelijk over "fusies" en "opheffing" van overheidsdiensten, en meer in het algemeen over structurele hervormingen, maar ze doet vrijwel niets. Bovendien duurt het wanbeheer in de publieke sector meestal gewoon voort. De recente verklaringen van de onderminister van Binnenlandse Zaken over de overheidsinstellingen bewijzen dat. Is het niet vreemd dat de salarissen tot 1000 euro per maand werden gekort, dat de belastingen en heffingen werden verhoogd maar dat twee jaar later de belastingfraude en het wanbeheer in de publieke sector een hoogtepunt bereiken?

Dit alles vormt een 'slecht resultaat' dat naast de sociale ongelijkheid die de maatregelen met zich meebrengen, voor een oncontroleerbare recessie zorgt en een werkloosheid die 'het land het mes op de keel zet'. Dat is het punt waarop het land zich op dit moment bevindt.

De Europeanen geloven niet dat de Grieken gered willen worden. Een groot aantal lichten staan op rood en veel van onze doelen werden niet bereikt. Er is een inkomstenprobleem, de structurele hervormingen komen te laat en het ontbreekt ons aan geloofwaardigheid. Dat maakt de uitvoering van het akkoord van 21 juli [het nieuwe reddingsplan dat de eurolanden voorstelden, red.] moeilijk. Want daarin zitten teveel onduidelijkheden en zijn de mogelijkheden om de voorwaarden voor de bezuinigingsmaatregelen te herzien, beperkt. We bevinden ons op het scherpst van de snede.