Het heeft geen zin om de Grieken te redden. Dat levert alleen maar schade op. De rechtstaat erodeert. Oprechte Europeanen veranderen in een stelletje omkopers en afpersers, schrijft Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung.

Europese politici hebben ruim een jaar geleden een reddingsbrigade voor de euro opgericht die sindsdien de handen aardig vol heeft. Het begon met leningen van meer dan 110 miljard euro aan Griekenland. Daarna volgden de miljarden voor Ierland en Portugal. En nu is Griekenland alweer aan de beurt.

Politici hebben zich niets aangetrokken van het strenge verbod op solidariteit in het EU-verdrag [waarin staat dat de Unie niet verantwoordelijk is voor de schulden van nationale overheden], red., red.]door te wijzen op het feit dat er een soort noodsituatie is ontstaan: zorgzame hulp is namelijk wel toegestaan wanneer een land wordt getroffen door een natuurramp. Dat de Griekse staatsschuld binnenkort 150procent van het bruto nationaal product bedraagt – een situatie die door politici (door mensen dus) is veroorzaakt – geldt in de EU nu als een soort natuurramp.

Internationale verdragen verbieden ook het IMF en de ECB officieel om dergelijke reddingsoperaties met miljardenbedragen te ondernemen. Dat de ECB staatsobligaties via de secundaire markt – dus van crediteurenbanken – koopt, is een goocheltruc. Onderhands groeide de ECB uit tot de grootste schuldeiser van de Grieken, een ware ‘bad bank’. De econoom Roland Vaubel heeft het over de “duidelijkste schending van het recht in de geschiedenis van de Europese integratie”. Aan de schade die dit berokkent aan de principes van de rechtsstaat wordt zo nog een sluipende uitholling van de democratie toegevoegd die minstens zo ernstig is.

De weg naar een transferunie loopt via democratische castratie

In feite is de autonomie van de Griekse regering namelijk een jaar geleden al buiten werking gesteld. De vrijheid om te kiezen blijft voor Griekse politici beperkt tot de beslissing of de haven van Piraeus het eerste wordt verkocht of die van Thessaloniki. Athene kan kiezen of het liever de salarissen van ambtenaren met 10 procent en de pensioenen van ambtenaren met 20 procent kort, of omgekeerd, terwijl de beste oplossing zou zijn om allebei te doen. Onlangs kopten verschillende Duitse kranten “Bondsdag stelt voorwaarden aan Griekenland”. Daarmee lijkt het net alsof het gaat om een Duits ‘protectoraat’ (Rainer Brüderle)[Duitse minister van economische zaken, red.].

Econoom Vaubel beweert: “Griekenland heeft zich in ruil voor geld, net als in de middeleeuwen, in lijfeigenschap van de EU gesteld.“ Het land dat ooit aan de wieg van de democratie stond, heeft zich laten afkopen door vermeende redders, die zich voordeden als curatoren, en heeft daarmee afstand gedaan van de democratie. De weg naar een transferunie loopt via democratische castratie.

Vanuit de kredietverleners bezien gaat het bij de miljardenleningen tegen een gunstige rente om een soort omkoopbedrag. Het is de prijs die de EU betaalt om Franse en Duitse banken te ontzien. Vanuit de kredietnemers bezien handelen de Grieken als afpersers, die steeds gunstiger condities eisen voor hun leningen, om de schuldeisende landen en hun banken niet om te laten vallen. Oprechte Europeanen zijn zo uitgegroeid tot een stelletje omkopers en afpersers.

Macht en publieke opinie belangrijker dan solidariteit

Dit soort solidariteit is schadelijk voor de parlementen in Europa. Op 9 mei werd er in een overrompelingsactie door Europese politici, onder aanvoering van de Franse president Sarkozy en gesouffleerd door de Franse ECB-baas Trichet, tot een reddingspakket besloten, EFSF (Europees Financieel Stabiliteitsfonds) genaamd, dat met de nieuwe afkorting ESM (Europese Stabiliteitsmechanisme) binnenkort eeuwigheidswaarde moet krijgen. De Duitse regering zet haar parlementariërs telkens het pistool op de borst en dwingt daarmee instemming af onder dreiging van woeste acties van anonieme markten (‘Lehman, Lehman, Lehman’), die bij verzet een ramp (‘domino-effect’) zouden veroorzaken.

Als er sprake is van verliezers (democratie, rechtsstaat en burgers) zijn er natuurlijk ook winnaars. Dat zijn de centralisten. Econoom Vaubel noemt hen ‘Euromantici’ De Duitse schrijver Hans Magnus Enzensberger heeft het over ‘monsters’: voogden van hun burgers, die met een grote moraalknuppel in de hand iedereen die waarschuwt voor de dure transferunie te kijk zetten als Europaloze figuren en duistere chauvinisten.

De linkse intellectuele elites (in Duitsland variërend van de filosoof Jürgen Habermas tot Joschka Fischer [voormalig minister van buitenlandse zaken voor de Groenen, red.]) schieten de politieke elites van de Euromantici te hulp, die waarschuwen voor onaangename ‘renationalisatie’ en niet in de gaten hebben dat ze met hun solidariteitspathos agenten van het financiële kapitaal worden, van de privébanken dus.

In plaats van solidariteit gaat het politici en intellectuelen erom de macht en de publieke opinie aan hun zijde te krijgen en dat gaat ten koste van de vrijheid van burgers. Politieke en ideologische centralisten verzwakken de concurrentie, de democratische controle en het onderlinge begrip tussen volkeren voortdurend. Ze verschuilen zich achter een onbegrijpelijke wirwar aan dure afkortingen als EFSF en ESM.

Het feit dat het ooit zo saaie onderwerp Europa bij mensen van alle rangen en standen nu meer dan ooit zo gevoelig ligt, is een signaal dat Europese burgers in de gaten hebben dat er iets op het spel staat. Zolang het vertrouwen in de markten niet hersteld is, blijft alle hoop gericht op het Duitse constitutionele hof. Op 5 juli staat Europa in Karlsruhe [waar het constitutionele hof in Duitsland is gevestigd, red.] ter discussie.