De EU uniformeert wel de voorschriften voor groente en fruit maar niet die voor kernenergie. Volgens een Duitse journalist is het belachelijk dat na de ramp in Fukushima lidstaten nog steeds op eigen houtje bepalen welke veiligheidsstandaarden zij hanteren voor kernenergie.

Voor bananen die in de EU worden verkocht, geldt dat ze tenminste 14 centimeter lang en 27 millimeter dik moeten zijn, conform de bepaling in de Europese bananenverordening. Voor kerncentrales die in de EU worden geëxploiteerd bestaan echter geen uniforme veiligheidsstandaarden. In dit geval doet elk land wat het zelf wil en het EU-apparaat, dat anders altijd op uniformering is gefixeerd, laat het op dit gebied formeel zomaar afweten.

Dwaasheid ten top, want als het ergens in de EU met een kerncentrale uit de hand loopt, wordt het hele continent daar slachtoffer van. Maar uitgerekend in deze kwestie kan elke lidstaat zelf beslissen welke actie er al dan niet wordt ondernomen. Een dergelijk beeld van de EU, die alleen voor onbelangrijke kwesties standaarden opstelt, is onverdraaglijk. Na de ramp bij Fukushima meer dan ooit. Als dit zo door gaat, groeit de EU uiteindelijk nog uit tot een bananenrepubliek.

A propos besluitvaardigheid: ook bij het Duitse beleid op het gebied van kernenergie is allang niet meer duidelijk wie er aan de knoppen zit. Welke macht heeft de Bondsregering nog over het energiebeleid, c.q. in hoeverre is ze die al kwijtgeraakt aan de kernenergielobby?

Beëindig het tijdperk van nucleaire waanzin

We hoeven alleen maar terug te denken aan afgelopen herfst, toen de energiebedrijven de Duitse regering in een geheime bijeenkomst een clausule voor de wet op de kernenergie dicteerden, waarin werd bepaald dat kerncentrales langer in bedrijf mochten blijven. Na de ramp in Fukushima wilden kanselier Merkel en haar collega’s, die onder druk van het opinieonderzoek kennelijk berouwvol een ommezwaai hadden gemaakt, bij het weer versneld afstappen van kernenergie iedere schijn van afhankelijkheid van de energielobby vermijden.

Toch dringt juist nu deze fatale verdenking zich opnieuw op: ineens wankelt de zojuist ingevoerde belasting op brandstofelementen – waarmee de coalitie van christendemocraten en liberalen op het punt staat de enige relevante verworvenheid op energiebeleid om zeep te helpen. Opnieuw een brevet van onvermogen.

Duidelijker dan ooit blijkt nu wel dat er voor de omslag op energiegebied vooral behoefte is aan mensen die daadkrachtig aan het werk gaan en kernenergie gewoon gaan vervangen door alternatieve vormen. Gisteren produceerden de zonnepanelen in Duitsland 120 miljoen kilowattuur stroom uit zonne-energie en vervingen daarmee de dagopbrengst van vier kerncentrales.

Waarschijnlijk is het leveren van feiten nog wel de beste manier om het tijdperk van nucleaire waanzin voor altijd te beëindigen. In Duitsland en in heel Europa.