In Deveselu, een voormalige militaire basis in het zuiden van Roemenië, zal een deel van het Amerikaanse raketschild worden geplaatst. Het op 3 mei aangekondigde besluit heeft de bewoners hoop op een zonnige toekomst gegeven.

Tot op heden draaide het leven in het gehucht Deveselu, in Oltenië [een streek in het zuiden van Roemenië], op enkele honderden kilometers van de hoofdstad Boekarest, om het kanon op het centrale plein van het dorp en enkele cafés. Sinds de aankomst van regeringsvoertuigen in het dorp zijn de bewoners in de ban geraakt van de Amerikaanse droom.

Burgemeester George Beciu bevindt zich voor de vroegere Roemeense militaire basis. Hij zegt dat hij klaar is voor de globalisering die hem is beloofd met de plaatsing van een deel van het raketschild dat de Amerikaanse regering in Europa wil stationeren, officieel als bescherming tegen de Iraanse dreiging. "Wij verwachten gouden tijden", zegt hij stralend.

"We gaan een discotheek voor hen bouwen"

In deze gemeente zonder gas, zonder riolering en sinds 2003 zonder treinstation, is de bevolking er enorm trots op dat een deel van het raketschild bij hen wordt ondergebracht. De ongeveer 3.200 inwoners houden zich bezig met landbouw en veeteelt en sommigen zijn bereid de 200 (wellicht 500) Amerikaanse soldaten, hun nieuwe buren, te helpen bij het telen van gewassen. "Er ligt veel bouwgrond op de militaire basis. Misschien kunnen ze daar iets inzaaien. Wij zorgen wel voor een schop", oppert iemand.

In het café zitten enkele dorpelingen aan tafel met daarop meerdere glazen bier, een brandewijn en een handje zonnebloempitten. Het onderwerp van de dag wordt van alle kanten belicht: "Het gaat om zelfverdediging, dit schild beschermt ons tegen de Russen en tegen terroristen. Nu de Amerikanen Bin Laden hebben gedood, zouden wij wel eens het doelwit van de terroristen kunnen worden", zegt een van de mannen.

De dorpelingen hopen op nieuwe banen en zijn bereid de Amerikanen op gepaste wijze te ontvangen. Een café-eigenaar zegt dat hij best geld wil investeren om de soldaten te vermaken. "We gaan een discotheek voor hen bouwen en mooie meisjes hiernaartoe halen", zegt Gigi Păun uitermate tevreden.

Niets doet meer denken aan de gloriedagen van weleer

De dorpsbewoners hebben al ervaring met militairen sinds 1952, toen er in Deveselu [op initiatief van de Sovjet-Unie] een militaire basis werd gevestigd. Deze werd gebruikt tot 2002, het jaar waarin de NAVO om sluiting van de basis verzocht.

"Wat heb ik deze gigantische banen vaak schoongeveegd… Er stortte wel eens een vliegtuig neer, maar dat gebeurde heel zelden. Ze maakten een ronkend geluid, maar we waren eraan gewend. De koeien kregen sneller jongen toen de vliegtuigen hier over vlogen", vertelt Paul. Hij is ervan overtuigd dat het raketschild de rust in het dorp niet zal verstoren.

Er zijn ook dissidente geluiden die beweren dat de installatie van het ruimteschild zal zorgen voor straling en andere gevaren. De verbaasde burgemeester stelt hen echter gerust: "Het enige gevaar dat ze hier lopen, zijn instortende muren!"  

In de Vliegenierswijk, ooit de trots van Deveselu, doen de vervallen gebouwen in niets meer denken aan de gloriedagen van weleer. De meeste piloten zijn met pensioen en hebben het gebied verlaten. Costică Olaru was piloot tot 1998. "In deze panden woonden meer dan vijftig piloten plus het hulppersoneel", zegt hij.

"In 1992 heeft de NAVO genomen, nu geeft de NAVO weer terug"

In zijn garage bewaart hij nog zijn uniform met goudkleurige adelaars, dat hij draagt wanneer hij onderdelen schoonmaakt. "Je had hier de crème de la crème van de Roemeense piloten. Met de komst van de Amerikanen zal wellicht de tijd herleven waarvan ik al vijftien jaar droom", zegt Olaru. De meeste mensen die nu nog in de voormalige militaire wijk wonen, willen er weg en profiteren van dit moment om hun appartement te verkopen voor 20.000 euro.

Bijna tweeduizend jaar geleden kwamen de Romeinen er wegen aanleggen voor de legers van het keizerrijk. Nu arriveren de Amerikanen met een nieuwe vinding op veroveringstocht in Deveselu, dat in het Slavisch 'negende dorp van de Donau' betekent. "In 1992 heeft de NAVO genomen, nu geeft de NAVO weer terug", concludeert een inwoner.