Nu Ierland financiële steun krijgt, wil Portugal graag weten of de druk van de markten kleiner wordt. Maar, zo waarschuwt het dagblad Público, daarvoor is het nodig dat de broekriem stevig wordt aangetrokken.

Daags na de aankondiging dat Ierland de Europese Unie en het Internationaal Monetair Fonds om steun heeft gevraagd, ging Portugal te rade bij de markten alsof het een kristallen bol betrof die de toekomst op de korte termijn moest voorspellen. Anders dan verwacht, werden er tegenstrijdige signalen afgegeven door de rente op de staatsschuld en de indexen van de befaamde credit default swaps (CDS) die het landenrisico aanduiden. Volgens de indicatoren van gisteren is Portugal niet onmiddellijk veroordeeld tot noodhulp van buitenaf, maar het is nog veel te vroeg om te kunnen zeggen dat de druk na de steun aan Ierland is verminderd en dat het land zichzelf wel kan redden.

Omdat de situatie zo precair en onzeker is, heeft elk woord en elk signaal van de politieke en economische besluitvormers invloed op wat er in de toekomst gaat gebeuren. We moeten vooral tegen elke prijs vermijden om over de uitvoering van de begroting te rapporteren, waar gisteren een staaltje van werd gegeven [ondanks twee bezuinigingsplannen is de Portugese begroting volgens de oorspronkelijke begrotingswet uitgevoerd].

Met andere woorden, Portugal mag niet de hoop koesteren dat het zich van de druk van de markten kan bevrijden, zolang het geen geloofwaardig financieel beleid voert. De huidige stand van het tekort en de staatsschuld heeft de voormalige socialistische minister António Vitorino de reactie ontlokt dat "handhaving van de druk op Portugal rationeel gezien geen enkele zin heeft".

Niettemin moet de overheid in de toekomst voorzichtiger en behoedzamer opereren, wil zij in staat zijn een stringent beleid te voeren. Zelfs wanneer het land erin slaagt ongeschonden uit het huidige economische noodweer tevoorschijn te komen, zullen de twijfels bij diens schuldeisers over zijn betalingsvermogen niet zomaar verdwijnen. En als op korte termijn blijkt dat de regering de overheidsuitgaven nog altijd niet in de hand kan houden, zal de druk van de markten terugkeren en dreigt bestraffing door de EU en het IMF.